สินไหมภัยพิบัติโลกต่ำสุดรอบ 7 ปี ประกันยังเสี่ยงเอลนีโญ–อากาศสุดขั้ว

“Gallagher Re” เผย 9 เดือนแรก 2569 ยอดสินไหมประกันภัยพิบัติทั่วโลกแตะ 9.2 หมื่นล้านดอลลาร์ ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย 10 ปีถึง 29% เตือนยอดสินไหมต่ำไม่ได้หมายถึงความเสี่ยงลดลง จับตา!เอลนีโญรุนแรงและโอกาสเปลี่ยนสู่ลานีญาปี 2570 กระทบการกระจุกตัวของความเสี่ยงและการจัดสรรเงินทุน แนะธุรกิจประกันทบทวนพอร์ตและเงินทุนก่อนต่ออายุประกันต่อรอบใหม่

เว็บไซต์ AsiaInsuranceReview รายงานข่าวอ้างอิง”รายงานภัยพิบัติทางธรรมชาติและสภาพภูมิอากาศ ในไตรมาส 3 ปี 2569 ของบริษัท Gallagher Re” (Gallagher Re’s 3Q2026 Natural Catastrophe and Climate Report) ระบุ ความเสียหายจากภัยพิบัติทางธรรมชาติทั่วโลกที่มีการทำประกันภัยไว้ (insured losses ) ในช่วง 9 เดือนแรกของปี 2569 อยู่ที่ 92,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย 10 ปี ซึ่งอยู่ที่ 128,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ประมาณ 29% และเป็นยอดความเสียหายสะสมในช่วง 9 เดือนแรกที่ต่ำที่สุดนับตั้งแต่ปี 2562 (2019)

รายงานดังกล่าวระบุว่า อุตสาหกรรมประกันภัยผ่านช่วงเวลา 6 ไตรมาสติดต่อกันโดยไม่มีภัยพิบัติทางธรรมชาติเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งที่สร้างความเสียหายที่มีการทำประกันภัยไว้เกิน 10,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ต่อเนื่องยาวนานที่สุดในรอบหลายทศวรรษ

อย่างไรก็ตาม รายงานเตือนว่า ช่วงที่ความเสียหายจากภัยพิบัติที่มีการทำประกันภัยไว้ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย ไม่ควรถูกตีความว่า ความเสี่ยงพื้นฐานลดลง เพราะนอกจากภัยรอง(Secondary Perils )ที่ยังเกิดขึ้นในระดับสูงแล้ว ในปี 2569 โลกยังเผชิญการก่อตัวอย่างรวดเร็วของเอลนีโญ ซึ่งอาจพัฒนาเป็นหนึ่งในเหตุการณ์เอลนีโญ ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึก

จับตา!เอลนีโญรุนแรงต่อเนื่องถึงต้นปี 2570

ตามข้อมูลที่รายงานอ้างถึง องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ( NOAA ) ของสหรัฐอเมริกา

คาดการณ์ว่า มีความเป็นไปได้มากกว่า 81% ที่เอลนีโญจะคงระดับความรุนแรง “สูงมาก” ต่อเนื่องไปจนถึงเดือนมกราคม ปี2570 โดยการคาดการณ์ชี้ว่า ปรากฏการณ์ดังกล่าวอาจรุนแรงสูงสุดในไตรมาส 4 ปี 2569 ก่อนอ่อนกำลังลงในปี 2570 และอาจเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ภาวะลานีญาในระยะถัดไป

สำหรับบริษัทประกันภัยและบริษัทรับประกันภัยต่อ การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวอาจทำให้รูปแบบความเสี่ยงในแต่ละภูมิภาคเปลี่ยนไปอย่างมีนัยสำคัญ จึงจำเป็นต้องประเมินการกระจุกตัวของความเสี่ยง ปริมาณความเสี่ยงสะสม และกลยุทธ์การจัดสรรเงินทุนใหม่

รายงานชี้ว่า ในอดีต ช่วงเปลี่ยนผ่านของวัฏจักรเอนโซ ( ENSO )ซึ่งครอบคลุมปรากฏการณ์เอลนีโญและลานีญา มักเกิดขึ้นพร้อมกับความผันแปรอย่างมีนัยสำคัญของการเกิดภัยพิบัติ ตอกย้ำความสำคัญของการติดตามรูปแบบสภาพอากาศและภูมิอากาศที่อาจเปลี่ยนแปลง ขณะที่อุตสาหกรรมกำลังเข้าสู่ฤดูกาลต่ออายุสัญญาประกันภัยต่อปี 2570

อุณหภูมิสูง–ภัยแล้งยืดเยื้อ

สร้างความเสียหายหลายด้าน

นอกเหนือจากความเสียหายจากภัยพิบัติ รายงานยังระบุว่า อุณหภูมิที่สูงขึ้นและภัยแล้งที่ยืดเยื้อเป็นประเด็นสำคัญของปี 2569 โดยอุณหภูมิโลกในช่วง 9 เดือนแรกของปีสูงเป็นอันดับ 2 เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของทุกปีในบันทึกสมัยใหม่ ซึ่งย้อนหลังไปอย่างน้อยถึงปี 2393 หรือ ค.ศ. 1850

ผลกระทบที่ตามมา ได้แก่ การเกิดไฟป่าที่เพิ่มขึ้น ความเสียหายภาคเกษตร การหยุดชะงักของการขนส่ง และการเรียกร้องสินไหมทดแทนจากภัยแล้งในวงเงินสูง

Steve Bowen ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายวิทยาศาสตร์บริษัท Gallagher Re กล่าวว่า “เมื่อพิจารณาในเบื้องต้น ปี 2569 ดูเหมือนเป็นปีที่ค่อนข้างเอื้ออำนวยต่ออุตสาหกรรมประกันภัย เนื่องจากความเสียหายที่มีการทำประกันภัยไว้ทั่วโลกยังต่ำกว่าค่าเฉลี่ยในช่วงที่ผ่านมา โดยมีสาเหตุหลักจากการที่อุตสาหกรรมไม่ได้เผชิญเหตุการณ์ความเสียหายขนาดใหญ่หลายเหตุการณ์กระจุกตัวอย่างมีนัยสำคัญ”

อย่างไรก็ตาม เขาย้ำว่า จำนวนและความรุนแรงของภัยพิบัติที่เกิดขึ้น ไม่จำเป็นต้องสอดคล้องกับมูลค่าความเสียหายจากภัยพิบัติที่มีการทำประกันภัยไว้เสมอไป ในปี 2569 โลกยังคงเผชิญภัยพิบัติครั้งสำคัญจำนวนมาก แต่มีเพียงไม่กี่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในพื้นที่หรือภายใต้เงื่อนไข ซึ่งทำให้เกิดความเสียหายที่มีการทำประกันภัยไว้ในระดับสูงมาก

Bowen กล่าวว่า “ เหตุการณ์ที่สร้างความเสียหายสูงที่สุดหลายครั้งกลับก่อผลกระทบอย่างมากต่อเศรษฐกิจ มนุษยธรรม และสังคม โดยภาระการฟื้นฟูส่วนใหญ่ท้ายที่สุดตกอยู่กับรัฐบาล ภาคธุรกิจ และชุมชนที่ได้รับผลกระทบ”

แนะใช้ช่วงสินไหมต่ำ

ทบทวนความแข็งแกร่งของพอร์ต

สำหรับแนวโน้มข้างหน้า Bowen กล่าวว่า ความเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ภาวะลานีญาในปี 2570 เป็นเครื่องเตือนว่า ภาพรวมภัยพิบัติสามารถเปลี่ยนแปลงได้รวดเร็วเพียงใดจากปีหนึ่งสู่อีกปีหนึ่ง ช่วงเวลาเช่นนี้จึงเป็นโอกาสให้องค์กรทบทวนความเสี่ยงที่รับไว้ ความเสี่ยงสะสม และความสามารถของพอร์ตในการรับมือกับเหตุการณ์รุนแรง

เขาทิ้งท้ายว่า “ประสบการณ์ในอดีตแสดงให้เห็นว่า ช่วงที่ภัยพิบัติเกิดถี่ขึ้นและสร้างความเสียหายสูงขึ้นสามารถกลับมาได้อีก และองค์กรที่ใช้ปีซึ่งสถานการณ์สงบกว่าในการเตรียมความพร้อม มักอยู่ในฐานะที่รับมือได้ดีที่สุดเมื่อสถานการณ์เปลี่ยนแปลงในที่สุด”